Opowiadania Autostopowe

"To bez sensu"

            Wysiadłem na samym końcu Warszawy. Klasycznie, jak zresztą na każdym innym końcu Warszawy, trafiłem na centrum handlowe. Parking był pełen taksówkarzy, którzy na pewno wiedzieli, gdzie tu stanąć żeby pojechać na północny-wschód Polski (w tym przypadku, chodziło o kierunek „Łomża i dalej”, chociaż moja podróż nie miała nic wspólnego z piciem piwa).

            - Panie, no na Łomżę to tam niby, ale cię nie wezmą chłopie, no bo gdzie.

            - Teraz to nikt tak nie jeździ.

            - Nikt cię nie weźmie.

            - Pekaesem trzeba było. Tylko teraz to się byś wrócić musiał na Wileński czy gdzieś, ja to nie wiem dokładnie.

            - Ale generalnie to jest tam? – wskazałem palcem drogę wychodzącą ze skrzyżowania.

            - No tak, ale to bez sensu – odparł jeden z taksówkarzy, którzy bardzo odżyli widząc człowieka z plecakiem i kartonem.

            Napisałem sobie na wszelki wypadek trzy miejscowości leżące względem siebie po trasie, gdyby ktoś jechał bliżej lub dalej.

            Okazało się, że jest olbrzymi korek. Stanąłem na przystanku i nagle ogarnął mnie okropny wstyd. Zawsze kiedy mam nagle obwieścić światu, że stoję „tutaj” i czekam aż ktoś mnie weźmie „tam” czuję się niesamowicie skrępowany. Trochę jakbym miał nagle zacząć żebrać. Sprawdziłem na wszelki wypadek autobus. Dwadzieścia minut. Można by poczekać i wyjechać dalej z miasta, ale korków się nie uniknie więc większego sensu to nie miało.

            Ok, podnoszę kartkę i zaczynam patrzeć w dal, żeby uniknąć dziwnych reakcji ludzi wlokących się w kolejce tuż koło moich butów.

            Po kilku sekundach ktoś zatrąbił i zobaczyłem machającą w moim kierunku rękę około pięćdziesięcioletniego mężczyzny.

            Co prawda wszystko co się stało potem „było bez sensu”, ale tak to się mniej więcej zaczęło.