Opowiadania Autostopowe

„Myślałem ze cipki też maja w poprzek...”

Białoruś.
Mężczyzna, 65 lat, biały transporter.

            - Ja gadam po polsku przez jeden dzień raz na osiem dni – mówi zniekształcając pokrytą zmarszczki twarz  uśmiechem.

            - Jak to?

            - No bo co osiem dni jeżdżę do Białegostoku.

            - Sprzedawać? – pytam, nakierowany na tą myśl jego transporterem z wyjętymi z tyłu fotelami, typowo pod handel.

            - Nie. Ja już nic nie sprzedaję. Ja już tylko kupuję.

            Nie powiedział jak ma na imię. Odpala papierosa od papierosa. Z tyłu na pace leży materac z pościelą i poduszką. Nic poza tym. Obok mnie leży duży termos, zapalniczki, telefon komórkowy, jakieś śmieci. Śmierdzi palonym tytoniem i stęchlizną.

            - A żona u ciebie jest? – pyta.

Kręcę głową, że nie.

            - No to jak to? A ile ma lat?

            - Dwadzieścia siedem – w Białorusi to nie jest normalne, że masz tyle lat i nie masz ślubu.

            - No to jak to tak, bez żony?

            - Nie spotkałem, żadnej dobrej.

            - A co to znaczy dobrej?

            - No mądrej na przykład.

            - No to się spóźniłeś! Ja poznałem w swoim życiu tylko trzy mądre kobiety.

            Taka odpowiedź wymusiła długą i pełną oczekiwania pauzę.

- Wiesz jakie? – dopytuje.

            - Jakie?

            - Margaret Thatcher, Angela Merkel i moja matka… no i może moja żona.

            - No to raczej nie dla mnie.

            Roześmiał się po raz pierwszy…

            - Co myślisz o Łukaszence? – pyta i zerka podejrzliwie.

            - No nie wiem… Nie poznałem osobiście – chciałem zażartować. – A pan co myśli?

            - Ja to bardzo chciałbym go zobaczyć… W białych butach i w tym… Jak to się mówi po polsku? W trumnie!

            - A jak Łukaszenki nie będzie, to co będzie?

            - Wojna!

            - No to chyba nie dobrze.

            - Lepsza wojna niż takie gówniane życie.

            - No jak to… A ma pan rodzinę?

            - Żona, dwie córki, wnuczka…

            - No to szkoda rodziny.

            - A ja mam na wsi domek. Schowam ich wszystkich i sam pójdę. A ty w wojsku byłeś?

            - Nie.

            Wzdycha pogardliwie i jedzie dalej, paląc kolejnego papierosa. Ciężko się oddycha, ale pogoda nie pozwala na otwieranie okna za bardzo. Okazuje się, że mężczyzna ten był 28 lat w armii białoruskiej - radzieckiej tym samym - i walczył na przykład w Afganistanie przez półtora roku.

            - Dwie paski i jedna gwiazdka – mówi.

            Major.

Mówi, że lubi jeździć czołgiem i że najchętniej zabiłby Putina, Łukaszenkę i Janukowycza (o ile ten jeszcze żyje). Pytam, czy jako major nie bywał blisko z Łukaszenką wiele razy?

Bywał. Czemu więc go nie zabił, skoro ma taką ochotę?

            - Bo ich wszystkich to trzeba za jaja powiesić, żeby wszyscy widzieli… - i się uśmiecha.

            - Ale wojna straszna jest. Ludzie umierają.

            - No ludzie umierają, takie życie… A wojna będzie. Rosja pół Europy zajmie. A potem będzie wojna dalej i Polska będzie od morza do morza.

            - Polska? – zdziwiłem się.

            - Tak – potwierdził momentalnie.

            - A pan to sam tak wie, czy gdzieś czytał?

            Czytał. W jakichś starych książkach. Już nie pamięta…

            - A może będzie wojna Rosja-Chiny?

            - Nie – odpiera. – Bo Ruskim nie wystarczy nabojów, żeby wystrzelać żółtków. Zresztą… Chińczyk jest mądry. On nie taki jak Ruski. Ruski to raz raz na wojnę. A Chińczyk nie. Chińczyk to chytry jest… Zresztą to małpy są – i pokazuje mi skośne oczy..

            - Pan tam był?

            - W Chinach nie, ale prawie.

            - A najdalej, gdzie?

            - W Ułan-Ude. Wiele razy. Wszyscy skośni – palcami rozciąga swoje oczy, puszczając kierownicę. - Myślałem, że cipki też w poprzek mają, ale się okazało, że nie, że normalne mają.

            Stały klient przydrożnych prostytutek. Mówi, że pod Moskwą są najlepsze. Dużo lepsze niż w Polsce czy w Białorusi.

            - To po to ten materac z tyłu? – zażartowałem, ale chyba mu się to nie spodobało; materac jest do czegoś innego widocznie. – A żona wie?

            - Żona nie musi o wszystkim wiedzieć.

            - Ale jak to tak? No… Rodzina jest i wszystko…

            - Od jednej dziury i kot zdycha – roześmiał się, aż mu wypadła zapalniczka.

            Pytam, po co tak jeździ. O co chodzi. Były major… Mówi, że zarabia minimum 3000 dolarów miesięcznie. Czyli w Białorusi dużo. Trzy-cztery razy więcej niż polscy tirowcy. Zastanawiam się…

- Co trzeba przewozić, żeby tyle pieniędzy zarabiać? – pytam.

            - Albo kogo? – poprawia mnie.

            Przez chwile wyobrażam sobie, że ten materac to po to, żeby przewozić związane linami i laso-taśmą potencjalne prostytutki. Zerka na mnie kilka razy.

            - Boisz się mnie?

            - A powinienem?

            - Nie – odpala kolejnego papierosa i milczy, a mnie nadal nurtuje to, jakim cudem taki gość może zarabiać tyle pieniędzy i jakim cudem.

            - A to jest dobra robota?

            - Jaka robota?

            - No ta, którą pan robi.

            - Dobra robota to nic nie robić a pieniądze dostawać – uśmiechnął się; nie mogę oprzeć się wrażeniu, że już słyszę to w tym kraju po raz kolejny.

            Mijamy jakąś prostytutkę. Jesteśmy coraz bliżej granicy z Polską.

            - Chcesz to poczekam na ciebie, żebyś sobie podziałał tam.

            - Może innym razem, dziękuję. Ale jak pan chce to ja mogę poczekać.

            - Eeee… nie trzeba. Do domu jadę. Zobacz! – rzuca mi mały album ze zdjęciami.

Otwieram, a w środku jest kilkanaście zdjęć domu jednorodzinnego.

Różowego domu, który wygląda tak, jakby mógł wyglądać dom który Walt Disney mógłby wybudować swojej matce, gdyby mieszkała w Białorusi i nie miała zbyt wielu absurdalnie ekskluzywnych zachcianek. No może poza mnóstwem kwiatów, które były przed tym domem, za nim, wokół niego, na nim i pewnie w środku też.

            - Co to jest? – pytam.

            - Mój dom. A to jest bania – pokazuje palcem. – Jak nie jeżdżę to tylko tam siedzę i piję.

            - Pije pan?

            - No piję.

            - Cały czas?

            - No, cały czas. Bo lubię. Pije żeby robaczki pogonić z wątroby – śmieje się. – Tak kiedyś powiedziałem takiemu żurnaliście z Polski co go wiozłem, tak jak i ciebie. On się pyta taki seriozny „czemu pan pije”, „czy nie może pan przestać?”. A ja mówię, że lubię i nie chcę przestać. To był z radia żurnalista. Tego kościelnego.

            - Radia Maryja?

            - O! Tak! Z Radia Maryja. Mówię mu, że piję żeby robaczki z wątroby pogonić. On tylko sobie tak zapisywał w zeszycie i pytał, czy może to na antenie powiedzieć.

            - I co, pozwolił pan?

            - A niech se mówi. Ale pieniędzy nie chciał płacić, skurwysyn.

            Zerka na mnie podejrzliwie.

            - A w Boga wierzy? – pyta.

            - Ja?

            - No…

            Zastanawiam się chwilę. Może lepiej nie wspominać nic o buddyzmie. W sumie wszystkie religie są podobne, no i skoro wierzę w ludzi, w świat, w podróże, w autostop… to w Boga w zasadzie też… On na pewno wierzy, więc lepiej powiedzieć że tak…

            - Wierzę.

            - A po co?

            - Jak to po co? A pan nie wierzy?

            - No nie bardzo.

            - Czemu?

            - No bo gdzie jest Bóg niby? – takiego obrotu spraw się nie spodziewałem, ale już głupio teraz zmieniać zdanie…

            - No jak to… No w drugim człowieku na przykład.

            - Gdzie?

            - No… - usiłuję wymyślić coś ładnego i sensownego zarazem – na przykład ja spotykam Boga w ludziach, którzy mnie biorą na stopa – zerka na mnie raczej szyderczo.

            - Eee tam na stopa… A co z tego stopa…

            - No jak to… Pan mnie podwozi, rozmawiamy, trochę się o świecie można dowiedzieć…

            - No, ciebie podwożą a ja co niby z tego mam? – zapala papierosa. – Nic!

            Nie wiem co odpowiedzieć. W sumie racja.

            Potem zrobił dodatkowe czterdzieści kilometrów drogi, żeby mnie wysadzić na granicy, po czym pojechał do domu pić.

            Rzucam plecak na ziemię i patrzę na przejście graniczne. Na pieszo nie wolno. Muszę kogoś poprosić o przewiezienie. Zerkam na białego transportera, który wraca tą samą drogą którą tutaj przyjechaliśmy.

Faktycznie, nic z tego nie miał.